Nieuw Zeeland deel 4 (14 - 20 april)

Nieuw Zeeland Deel 4 (14 – 20 april)

Ik verruil de drukke stad weer voor de rustige uitzichten van de natuur en kleine dorpjes. Mijn wekker ben ik kwijt geraakt maar iedereen die naar dit gedeelte van het eiland gaat komt er voor 1 reden en dat is de Tongariro trek, dus zodra iedereen opstaat weet ik dat het tijd is om me klaar te maken. Het staat beschreven als de beste 1 dag trek van Nieuw Zeeland en dat gaat het ook worden.
In de bus kom ik al snel aan de praat met een Israëliër die overal zijn eigen koffie mee naar toe neemt, een Zwitser en een meid ui Argentinië. De laatste spreek ik aan omdat ze matte aan het drinken is die iedereen in Argentinië drinkt (soort thee in een speciale kop). Ik heb het daar vaak gezien (en gedronken) en het is grappig om het nu na maanden weer eens te zien. Het is 8 uur in de ochtend en we staan aan het begin van de hike. Het bordje zegt 19,4 km. Dat op zich is niet zo spannend maar ik kijk om me heen en zie de drie vulkanen om me heen. Bergopwaarts telt elke kilometer voor twee en ik heb van enkele andere reizigers gehoord dat het toch wel een aardige hike is. De weergoden zijn in ieder geval wederom aan mijn zijde, er is geen wolkje aan de lucht te bekennen, terwijl het hier normaal 300 dagen van het jaar bewolkt is. Ik begin mijn tocht met de Zwitser en de Israëliër maar ze gaan me wat te snel. Niet vanwege het fysieke maar omdat ik de tijd wil nemen om van het landschap te genieten en om foto's te maken. Onderweg kom ik allerlei mensen tegen waaronder een koppel uit Glasgow. Als ik vertel dat mijn vriendin van Glasgow is raken we natuurlijk aan de praat en ik beloof ze de stad de groeten te doen zodra ik er binnenkort weer ben. De meid uit Argentinië en haar Franse vriendin loop ik ook enkele keren voorbij, dan zij mij weer als ik foto's maak en dan ik hun weer. Steeds als ik de Israëliër inhaal vraag ik of het al koffietijd is. De vulkaan die het meest prominent aanwezig is is Mt.Ngauruhoe (2290 mtr.). Velen van ons hebben hem al gezien, waarschijnlijk ook bijna iedereen die dit leest. Niet in het echt maar wel in Lord of the Rings! Dit is namelijk de berg die gebruikt is voor Mt.Doom waarin de Ring vernietigd dient te worden.
Vanaf de eerste zijde dat hij zichtbaar is kan je alleen maar zijn zwarte duistere kant zien. Ervoor ligt een heel veld met lavarotsen. Opnieuw is duidelijk waarom ze deze berg en dit landschap hebben gebruikt om het boek te verfilmen. Ik kan mezelf al zien rennen over dit terrein achtervolgt door tientallen Orks met bijlen en knotsen. Voor de Orks hoef ik niet zover te zoeken want er lopen genoeg lelijke mensen rond deze dag alleen zijn de meeste niet gewapend met wapens maar met wandelstokken. Zodra we de eerste echte klim gaan maken voeg ik me bij de Zwitser, Israëliër en een onbekende oudere man die met ons meeloopt. Het is een steile klim maar niet echt een beproeving, althans voor mij want hier en daar zie ik al wat huffende puffende mensen met ogen die wat verder uit de oogkassen komen. Iets verderop klimt een Nederlands gezin met jonge kinderen moeiteloos omhoog. Het contrast tussen al deze wandelaars is behoorlijk groot. Bijna net zo groot als het uitzicht om Mt.Doom van de andere zijde. Het zwart maakt voornamelijk plaats voor rood en bruin gesteente. Een gedeelte van de krater is zichtbaar en het korte plateau tussen de beklimmingen heeft een grimmige verlaten sfeer. Het volgende pad omhoog is over een wat smallere wand die uitzicht biedt over het Zuiden met haar diepe dalen. Boven aan gekomen is het tijd voor lunch...en koffie! Want zodra de Israëliër boven is vraag ik natuurlijk om wat cafeïne. Er voegen zich nog 2 Israëlische meiden bij ons en we zijn uiteindelijk dus met zijn vijven...oohh nee wacht even, met zijn zessen want de mysterieuze stille oude man is er ook nog steeds.

Na onze innerlijke ik te hebben gevuld lopen we verder, een stukje omhoog en dan kijken we plots steil naar beneden. Aan de overkant zien we een groot blauw meer in een krater en beneden ons zijn 3 kleine groen-blauwe waterplassen. Overal ertussen komt stoom door scheuren en spleten in de aarde omhoog. Het is een diversiteit aan activiteiten die zich hier afspeelt. Terwijl ik tussen de groen-blauwe waters loop, met de rode vulkaan op de achtergrond, de damp om me heen slaat mijn fantasie op hol. Het wordt even een decor van veldslagen tussen elfen, dwergen, orks en tovenaars. Het zou heel erg gaaf zijn om hier een open lucht bioscoop te hebben en Lord of the Rings te kijken., het zou een soort 4D effect geven. Door de zon komen alle kleuren nog feller naar voren en mijn camera maakt overuren. We lopen langs de rand van het grote baluwe meer dat er koel en verfrissend uitziet. Dan gaan we nog ene klein stukje omhoog voordat de lange afdaling naar binnen volgt. Aan de andere kant van de heuvel is niks terug te vinden van wat we net hebben gezien, alsof we even door een andere wereld zijn gelopen. Hier is het landschap weer zoals ik gewend ben. Lage bergroeing, af ent oe wat struiken en een boom en uitzichten over vlak land met water dat onlosmakelijk met Nieuw Zeeland is verbonden. Deze hike was veruit de beste die ik heb gemaakt en staat gelijk aan het kajakken in Abel Tasman park. Terug in het guesthouse praten we nog wat na voordat ik weer in de auto stap en weer verder rij naar nieuwe avonturen.


Rotorua
Het is wederom donker als ik in de buurt van Rotorua kom, maar de stad is niet moeilijk te vinden de ontzettende zwavel lucht is al van verre te ruiken. Rotorua staat bekend om haar hot springs die vanuit de binnenkant van de aarde wordt verhit. Dit hele gebied (groot gedeelte van NZ overigens) is vulkanisch actief. De geur is behoorlijk sterk en de rotte eierensmaak kan je zelfs proeven.

Ik heb afgesproken met de Israëlische meiden om naar de hot springs te gaan. Het is meer een soort spa resort met warm water baden die gevuld zijn met het het warme water uit de bronnen uit de buurt. Het water ruikt en smaakt net zoals de rest van de stad maar het is erg lekker om in het water te dobberen. Het is gelegen naast een meer en overal om je heen zie je de stoom uit de grond omhoog komen.

Buiten de hot springs ben ik ook hier om eindelijk de Haka Kiri dans te zien, de oorlogsdans van de Maori. Op het Noorder eiland is de aanwezigheid van Maori veel groter zowel in aantal mensen als in spirituele zin. Dat is ook niet zo gek de Maori zijn lang geleden hier als eerste aangekomen. Het meest traditionele wat ik kan vinden is nog steeds erg toeristisch. Het is een Maori dorp waar je nog de oude dansen en gewoontes kan zien. Het grote verschil met de andere shows en optredens is dat mensen hier nog echt in dit dorp wonen. Het dorp heet: Whakarewarewa, onthouden voor scrabble. Het optreden is leuk om te zien, er passeren verschillende dansen de revue en dan komt eindelijk de Haka Kiri! De kiwi's die ik in Christchurch heb leren kennen hebben hem al eens voor gedaan maar dit is stukken spectaculairder. Het uitsteken van de tong en het wijdt opensperren van de ogen is iets dat erbij hoort en kan behoorlijk indrukwekkend uitzien. Dit deden de krijgers om hun tegenstanders te intimideren. Zowel de mannen als vrouwen kunnen er wat van. De andere dansen zijn ook traditioneel maar rustiger van aard. Na afloop kunnen we samen foto's maken en uiteraard komt mijn tong uit mijn mond en probeer ik mijn ogen als een echte Maori uit te laten puilen. In het dorp ontmoet ik ook Alexandra uit Zwitserland. We nemen samen deel aan de tour die uitleg geeft over het dorp en de gewoontes van de Maori. Overal staan hekjes van hout om te zorgen dat niemand te dicht bij de tientallen holen komt waar gloeiend hete stoom uit komt. Op meerdere plekken kan je ook het water zien koken en de Maori gebruiken dit ook om te koken. Als ik voorbij loop zie ik een net met maiskolven erin dobberen. Hangi is een traditionele manier om het eten te bereiden, er is een soort ondergrondse oven en daar gaat het eten in. Het wordt gewoon gaar door de gloeiend hete aarde. Het is toch wel apart om de houten huizen te zien en daar tussen stoom die omhoog komt en de indringende geur van zwavel. Na de tour besluiten Alexandra en ik de kleine wandeling te maken door het thermaal gebied erom heen. Meer bubbelend water en stoom en hier en daar kokende modder. Dan is het weer tijd om afscheid te nemen want Tom gaat richting het Westen naar een klein plaatsje dat Waitomo Caves heet. Door mijn voorruit zie ik de lucht prachtig rood en paars kleuren voordat het donker wordt en de machtig mooie sterrenhemel zich weer heer en meester maakt over de hemel. Bijna elke avond kan je het Zuiderkruis zien, Mars en het melkwegstelsel.

Rond 20:05 kom ik aan in het piepkleine dorpje. De receptie van alle acoomodaties sluit al om 19:00 of 20:00 hier, aaahhh! De enige plek die ik kan vinden kost me NZ$ 95 (zo'n 60 euro). Terwijl ik weer terug rijdt richting hopelijk meer bewoonde wereld begint een gevoel aan me te knagen dat ik wellicht eens in de auto moet slapen. Echter de laatste plek met accommodatie, net buiten het dorp is nog open. Het is een soort motel voor truckers. Gelukkig hebben ze nog een kamer vrij voor een heel schappelijke prijs. Ongeveer hetzelfde als wat ik normaal voor een dormbed betaal alleen heb ik nu na lange tijd weer eens een eigen kamer en dat is ook weer eens lekker.

Waitomo Caves
In plaats van de grotten met gloeiwormen via een toeristisch bootje te bekijken doe ik het iets spectaculairder. Met ene kleine groep van vijf, plus twee instructeurs, gaan we naar een grottenstelsel en gaan we tot 80 meter diepte de berg in. Meteen in het begin is er al een 30 meter diepte abseil. Je bent gelijk in een andere wereld. Overal stroomt en druppelt water. Gelukkig houdt de wetsuit me lekker warm. We kruipen door het water op handen en voeten en soms zelfs helemaal plat om mijn buik om door nauwe doorgangen te komen. Als je claustrofobie hebt dan kan je dit maar beter niet doen. Overigens ook niet als je zware diarree hebt want er is geen wc te bekennen natuurlijk en alles dat je mee naar beneden neemt moet je weer mee naar boven nemen (niet dat ik aan de schijt ben maar dat bedacht ik me terwijl we onder de grond waren). Het is een labyrint van gangen, we gaan zelfs een kleine water naar beneden door middel van abseilen en beneden aan staan we op elkaar gepropt en lijkt dit het einde van de grot. Niks is minder waar, net achter de waterval is een kleine doorgang en om die te passeren moet je bijna helemaal onder water. Dan voel je wel even je adrenaline pompen en dat is nou precies wat ik wilde. Op een bepaald punt wachten we en de gidsen geven aan dat de lampen op onze helm uit mogen. Boven en naast me zie ik overal blauwe puntjes oplichten. Het zijn de gloeiwormen! Alsof er een plafond vol sterren boven je hoofd hangt. Het is een hele speciale ervaring om dit te mogen zien en het is bijna onvoorstelbaar dat deze beestjes zo diep onder de grond in deze grotten leven. Dan vertelt de gids iets heel ergs, het heeft hetzelfde effect op me als wanneer je een kind vertelt dat Sinterklaas niet bestaat; dit zijn helemaal geen wormen!!! Wat?? Nee het zijn een soort vliegen. Maar “Glowworm caves” klinkt beter dan “Glowfly caves”. Desalniettemin geven ze licht en daar gaat het om. Hoe doen ze dat? Moeders laat zich bevruchten door mannetjes, legt veel eitjes, eitje komt uit en eerste babytjes eten broertjes en zussen eitjes op (yep, kannibalen). Als ze vol gegeten zijn maken ze lange draden die ana het plafond hangen (soort spul als dat spinnen ook hebben). Hiermee vangen ze nog meer voedsel en doen dit 9 maanden lang totdat ze in een cocon gaan en een vlieg worden. Ze leven maar heel kort en hun kinderen doen het hele proces weer over. Maar hoe gloeien ze nou Tom? Dat zal ik jullie vertellen. Ze eten maar hebben geen poepgat en kunnen dus logischer wijs niet poepen (vandaar dat er ook gen wc's zijn bedenk ik me nu). Al het voedsel duwen ze achter in hun kleine lijfje, daar mixen ze dat met een stof die het voedsel helemaal verteerd en oplost. Daarbij ontstaat een soort chemische reactie, die zorgt er op zijn beurt weer voor dat de beestjes oplichten.
Hoe langer het licht uit is hoe meer mijn ogen wennen aan het donker en hoe meer lichtjes ik kan zien. Ik zit te genieten van een spijsverteringsproces van een vlieg die op een kleine worm lijkt die in een grot leeft en een chemische reactie veroorzaakt. Het is me toch iets.
Als de lampen weer aan gaan begint het klim werk. Langs natte wanden klimmen we omhoog terwijl we stalagmieten en stalactieten passeren. Water guts over mijn hoofd en gezicht als ik wederom een waterval omhoog klim. Deze tocht maakt wel duidelijk dat ik mijn flexibiliteit van mijn twintiger jaren ver achter me heb liggen. Terwijl ik tussen spleten en spelonken kruip hoor ik van alles kraken en weet niet zeker of het de rotsen zijn of mijn rug. De gangen waar we door heen lopen en ploeteren geven je het gevoel gevangen te zitten in een ondergronds gangenstelsel van oneindigheid. Wanneer de lampen opnieuw helemaal uit gaan is het pikzwart. Hier zijn zelfs geen gloeiwormen meer. Het is best even eng je te bedenken dat je hier vast zou komen te zitten. Je richtingsgevoel gaat totaal verloren en je kan de beklemmende massiviteit van de berg waar je in zit voelen op je borstkas.
Na bijna 4 uur onder de grond zien we eindelijk het daglicht weer. Het was erg gaaf om dit te doen en ik had nog wel langer kunnen abseilen en klimmen maar het is ook een hele opluchting om weer boven de grond te komen.

Auckland
De laatste plek die ik aan doe in Nieuw Zeeland. Zodra ik met de auto richting de stad rijd begrijp ik een beetje wat iedereen me al verteld heeft. Auckland is de enige echte stad van Nieuw Zeeland. Een groot haven gebied met prachtige jachten erin, een grote brug over het water, hoge gebouwen met als paradepaardje de Skytower (8 meter hoger dan de Eiffeltoren). Het voelt in eerste instantie een beetje aan alsof je op een andere planeet aankomt, de drukte en het echte stadsleven is overal om je heen en is een groot contrast met de rest van het land. In de avond ga ik met Moran en Zohar (de twee Israëlische meiden waarmee ik heb afgesproken) en Michael (een andere gast uit Israël, hoe kan het ook anders) naar een café met erg goede live muziek. De buurt waar wij zitten is wat rustiger dan het centrum en heeft een redelijk rustig karakter. Het wordt een leuke avond waarbij ik enkele woorden in Hebreeuws krijg geleerd. Ik bedank hun hartelijk met de woorden: ik heb sjnor!
Op mij na vertrek iedereen de dag erna, ik blijf nog 1 dag in Auckland. Lopend ga ik naar het centrum en Auckland heeft een heel zacht karakter vergeleken met de eerste indruk van gisteren. Er zijn nog veel oude gebouwen en voor een grote stad is het een erg aangename plek om doorheen te wandelen. Genoeg groen en parken tussen alle hoge gebouwen. Om een goed uitzicht en beeld te krijgen van hoe groot de stad is ga ik naar de Skytower, waar ik op 220 meter hoogte de hele weide omgeving kan zien. Er zijn zelfs een paar glasplaten waar je over heen kan lopen en direct naar beneden kijkt. Terwijl enkele kinderen er spelend over heen lopen, bonst mijn hart in mijn keel als ik de paar passen erover heen zet.

Op de terugweg voel ik voor het eerst deze reis een bedrukkend gevoel. Het komt omdat ik vandaag de tickets van mijn laatste vluchten heb uitgeprint. Er valt niks meer te regelen voor een volgende bestemming. Alles is in kannen en kruiken. Na 25 weken onderweg te zijn geweest komt het einde van mijn reis in zicht. Binnenkort slaap ik weer in mijn eigen bed in Nederland. Hoe raar zal dat zijn na al die tijd. Moet ik eraan wennen of voelt het meteen vertrouwt aan? Wat zal er door me heen gaan als ik weer wakker wordt in mijn eigen kamer, zonder backpack, zonder bestemming voor die dag, zonder reisdoel? Morgen vertrekt mijn vliegtuig al vroeg in de ochtend en zal ik steeds dichter richting huis vliegen. Niet alleen zal ik dan afscheid nemen van Nieuw Zeeland maar van de hele Pacific en alle prachtige hartverwarmende plaatsen waar ik ben geweest.

Morgen is mijn D-day.